تردید دارم به عشقت                                              باور ندارم حرفات

وقتی من و نمی خوای                                           چه جور بگیرم دستات

وقتی تو نمی تونی                                                 عشق آخرم کنی

با همین حس قشنگ                                              ساده باورم کنی

نمی تونه دل من                                                     بگیره بهونه تو

اون اجازه نداره                                                       حتی فکر کنه به تو

به سکوت و تنهایی                                                  خودت عادتم دادی

یادته ستاره به                                                         آسمونم می دادی

نمی دونم چی میشه                                               کمی احساسم کنی

آخه با بی مهریهات                                                   داری خستم می کنی

دیگه خاطراتت و                                                       یادگاری نمی خوام

اگه قسمتم اینه                                                       برو دیگه نمی یام

می بوسم از راه دور                                                 تو رو ای نامهربون

عزیزم هر جا بری                                                     همین رنگ آسمون

دیگه دلگیر نمیشم                                                    آخه تو مسافری

سرنوشت نخواسته که                                              من و همرات ببری

نگران من نباش                                                         خو گرفتم به قفس

یاد گرفتم از خودت                                                     که نباشم دلواپس

امشب کسی در آینه رسوا نمی شود

چون نامه های سوخته پیدا نمی شود

دنبال دست های کمی معتبر بگرد

وقتی که دست خط تو امضا نمی شود

فکری بکن برای شروع دوباره ات

هر بسته بر صلیب مسیحا نمی شود

بختت میان ثانیه ها نم کشیده است

اسم تو لا به لای غزل جا نمی شود

بدجور ریخته دلهره از ساعت شنی

این قفل های معجزه هم وا نمی شود

قد می کشید سایه ی دلواپسی تو

حکم برائت تو که امضا نمی شود

نامه گذاشتی و نوشتی مسافری

فهمیده ای غروب تو فردا نمی شود

                  ****

حالا تو سالهاست که رفتی و نیستی

حسرت نشسته روی غزل پا نمی شود

وقتی که قلب حادثه دلتنگ می شود

دیگر کسی شبیه تو پیدا نمی شود

دیگر به ماه خنده تعارف نمی کند

آن نامه های سوخته افشا نمی شود

دوباره پنجره با سایه ها تبانی کرد

غریبه آمد و هی با تو مهربانی کرد

دلم به وسوسه های تو ضربه زد آرام

نگاه خیس تو اظهار ناتوانی کرد

زبان حوصله لکنت گرفت و بسته ماند

وحجم فاصله کم کم مرا روانی کرد

غریبه رفت و شبی بغض کوچه گرد تو

سکوت سرد مرا باز امتحانی کرد

و ماند پشت ترافیک خاطرات شبی

که خستگی مرا مرگ بایگانی کرد

همین که فصل خزان رفت باز می آیم

نشان عشق به دست تو می دهم ای دوست

بیا کنار دل من که بی تو تنهایم

منه شکسته همانم که عاشقت بودم

منه شکسته همان که اسیر غمهایم

هنوز اسم تو در ذهن شعر من جاری است

هنوز اسم تو ای بی بهانه زیبایم

نیامدی تو و دانستم ای عزیزترین

که بی حضور تو یخ بسته آرزوهایم

فينال مسابقه زيباترين بانوي جهان 2008 در شهر كالنينگراد روسيه برگزار شد. در اين مسابقه كه تنها بانوان متاهل شركت دارند، ناتاليا اشمارنكووا از اوكراين برنده شد.

امشب تمام پنجره در اختیار توست

یک آسمان پرنده ی بی آب و دان هنوز

مثل همیشه تشنه و چشم انتظار توست

در پنجه ی سکوت تو فریاد من نمرد

جانی گرفت و تا به ابد در کنار توست

می خواستند آدم و حوایمان کنند

دیدم هزار دسته ی گل بر مزار توست

این شعر مثل شیشه شد و ناگهان شکست

خود کار و دفتر و غزلم سوگوار توست

تو آسمون چشمش تصویر من چه تاره

پروانه وجودم می سوزه تو نگاهش

تنها گناه قلبم اینه که شد پناهش

از دیدن تو چشمام یه عمره بی نصیبه

تنها دوای دردم گریست ای غریبه

دیگه ترانه من رنگ تو رو نداره

چشمای پر غمه من می خواد فقط بباره

تو قله صفا رو فتحش بکن شبونه

کاری بکن که عشقت تو سینه ام بمونه

یادم نره که روزی دو تا پرنده بودیم

هر دو توی رفاقت مست و یه دنده بودیم

با قایقی شکسته میریم تو ی دریا

عاشقتریم ما از هر عاشقی تو دنیا

اینجا کسی نمونده خورشید مهربونی

تو قول داده بودی که تا ابد بمونی

غمها رو ما یه روزی تو خونه راه دادیم

ما راز شب رو بردیم به دسته ماه دادیم

دیشب تو خواب دیدم که ترک خونه کردی

آشیون دلم رو با تیر نشونه کردی

رفتی و گم شدی تو تا عشقت و نبینم

با سایه ها یکی شد روح تو نازنینم

امشب نگاه منتظری را برای من

امشب کنار پنجره شوقی نشسته است

بر صندلی کهنه و پوسیده جای من

من سالهاست کنج قفس خاک خورده ام

تار عنکبوت بسته دو تا چشم های من

انگار لا به لای غزل درد می کشد

مردی که خواست کم کند از دردهای من

دارد که چند فاصله نزدیک می شود

اما قدم نمی زند او پا به پای من

دنبال رد عقربه ها کیج می دود

دنبال رد عقربه ها بود جای من

دیگر به هیچ رهگذری دل نمی دهم

دیوانه وار و خسته و تنها خدای من

دیگر بس است چشم غزل تار می شود

مردی به دست پنجره بر دار می شود

از رنگ و روی رفته ی پائیز می کشم

طرح دو قلب پنجره درهای نیمه باز

یک صندلی برای تو بر میز می کشم

مردی کنار خاطره ها ایستاده است

آن مرد را از آینه لبریز می کشم

حالا دو یا سه قطره ی لبخند توی چای

فنجان و بعد قند و شکر نیز می کشم

انگار پای ثانیه ها را بریده اند

ناچار خطّ فاصله را ریز می کشم

حتی اگر که عقربه ها هم فلج شوند

یک ویلچر برای زمان تیز می کشم

او را به روی صخره ی شب میخکوب کرد

بعدا به روی سینه ی احساس دخترک

تا صبح با سرود و غزل پای کوب کرد

آنقدر اُدکلان هوا زد به قلب خود

تا خسته شد شکسته شد و سنگکوب کرد

آنگاه توی خاطر نمناک دخترک

مثل صدای ابری باران رسوب کرد

خورشید آمد و غزل خاک خورده را

از توی ذهن خسته ی شب رفت و روب کرد

ابرهای کاغذی دل برای گریه کردن نیست

من عروسک نیستم تا خنده هایم را بسوزانی

دختر بارانم و چتر تو هم اندازه ی من نیست

ساز من هی چنگ می زد روی نُت های سیاه و خیس

تا دلم شد نسخه ی خطی و او پیش تو ایمن نیست

آنقدر احساس من را زیر و رو کردی که آخر ریخت

توی آن لیوان که بارانی نمی بارید و از من نیست

پُست کرد او غربت خود را برای لحظه ها ی من

با قطاری بی خبر از اینکه اینجا راه آهن نیست

وقتی به جای عشق هوس انتخاب شد

من پشت انتظار تو هی آب ریختم

شاید که زد جوانه اگر آفتاب شد

ثانیه ها مرا به تو نزدیک تر نکرد

تا اینکه باز قسمت من التهاب شد

من باختم مسابقه ی عشق را به تو

عشق تو در سراسر من بازتاب شد

فرقی نمی کند که درست است یا غلط

فرقی نمی کند چه کسی انتخاب شد

زنی که پیرهنش خط راه راه نداشت

کنار پنجره پائیز  زرد می خندید

هنوز شهر نفس می کشید و آه نداشت

چه خسته حوصله اش را درون باغچه کاشت

زنی که سبز نشد حال روبه راه نداشت

نخواست ماه شود از تو باز دور شود

گلایه داشت و افسوس راه و چاه نداشت

نیامدی تو و اما هنوز منتظر است

زنی که پیرهنش خط راه راه نداشت

جای ماه آسمون                                  تو دلم کشیدمت

دلم پُره بهونس                                   چه سرده شهر رویام

با رفتنه تو مرده                                  تمومه آرزوهام

دلتنگم و غریبم                                   همین روزا می میرم

همش دلم می ترسه                          دیگه تو رو نبینم

تو همون ستاره ای                             که شدی همه کسم

خودتو نشون بده                                 نشه اینجا قفسم

اونکه دلم می خوادش                        رفته واسه همیشه

نیستی و بی قرارم                             دلم آروم نمیشه

نگاه خیس چشمام                             شده واست غریبه

تمومه مهربونیت                                 واسه دله رقیبه

اومدم به بدرقت                                  می زدم نفس نفس

دله من بی تقصیره                              تو شدی غرقه هوس

خیلی دلم شکسته                            رفتی نموندی پیشم

حتی اگه بمیرم                                  عاشق تو نمیشم

دستای سرنوشتم                              تو رفتنت سهیمه

دلم به این جدایی                              نامهربون تسلیمه

                    این ذره ذره وجود من است 

                                                                   که می بارد

تقدیم به تمام کسانی که وجودشان از عشق لبریز است 

گاهی وقتا نمی دونی هدفت توی زندگی چیه ! دوست داری بدونی پشت پنجره ی نگاه آدما چند تا

 ستاره داره می درخشه ؟ گاهی وقتا بغض می کنی به یه چیزی فکر می کنی یا یه نفر...

وقتی بارون می باره تموم شهر از اشک خدا خیس میشه اون وقته که زل می زنی به آسمون و

 دنبال ستاره ها می گردی ولی هیچی نمی بینی ! هیچکی نمی دونه تو خودِ بارونی و این ذره ذره

وجود توست که داره می باره هیچکی نمی دونه نباید چتر بگیره روی سرش وقتی تو می یای...

اما تو ناراحت نباش من تو رو دوست دارم مهم نیست که دریچه ی احساست و واسه کی باز 

کردی مهم نیست که آدمای اطرافت اونقدر کوچیکند که بزرگی تو رو نمی بینند مهم اینه

 که بتونی نشون بدی احساستو پس خیس بخند تا غمات و کسی نبینه ..................

وقتی خدا برای تو پیکر درست کرد                        شکل تو را شبیه کبوتر درست کرد

یک قلب مهربان و پراز عشق و پرغرور                با صورتی از آینه بهتر درست کرد

فهمید دست من به تو هرگز نمی رسد                     روز نخست چشم مرا تر درست کرد

زیبا اگر که کرد تو را قصد خیر داشت                    اما تو را پرنده ی بی پر درست کرد

دلواپسی تمام تو را جیغ می کشید                          وقتی به جای دست تو خنجر درست کرد

بالا بلند من به کجا خیره مانده ای                          او خانه را که یکسره بی در درست کرد

می خواستم هزار نفس عاشقت کنم                        اما تو را به نحوه ی دیگر درست کرد

دارم به سطر آخر این شعر می رسم                       باید دوباره خط زد و از سر درست کرد